اگر قصد مهاجرت از ویندوز به لینوکس را دارید، یکی از محیط‌های دسکتاپی که ارزش شناختن دارد GNOME است. گنوم برخلاف محیط‌هایی که تلاش می‌کنند ظاهر ویندوز را تقلید کنند، رابط کاربری متفاوتی دارد و استفاده از فضای کاری، جست‌وجوی سریع و نمای کلی برنامه‌ها را محور تجربه کاربری قرار می‌دهد.

GNOME یک محیط دسکتاپ متن‌باز برای لینوکس است و امروزه در توزیع‌هایی مانند فدورا و اوبونتو استفاده می‌شود. در نسخه‌های جدید نیز امکاناتی مانند مقیاس‌بندی کسری نمایشگر، بهبود پشتیبانی از نمایشگرهای با تراکم پیکسلی بالا و قابلیت‌های بهتر مدیریت نمایشگر توسعه پیدا کرده‌اند.

لینوکس مینت احتمالاً یکی از پرطرفدارترین توزیع‌های لینوکس برای افرادی است که قصد دارند از ویندوز مهاجرت کنند و دلیل خوبی هم برای این محبوبیت وجود دارد. کار با آن برای کاربران تازه‌کار ساده است، اگر از ویندوز ۷ یا ویندوز ۱۰ آمده باشید، ظاهر و چیدمان آن برایتان آشنا به نظر می‌رسد و به‌طور پیش‌فرض مجموعه‌ای از برنامه‌های گرافیکی را در اختیار شما قرار می‌دهد؛ بنابراین به‌ندرت مجبور می‌شوید سراغ ترمینال بروید. من هم شخصاً از لینوکس مینت استفاده کرده‌ام، آن را به افراد زیادی پیشنهاد داده‌ام و بعضی از آن‌ها واقعاً از ویندوز به لینوکس مهاجرت کرده‌اند. بااین‌حال، افرادی هم بودند که مرتب به من می‌گفتند مینت اصلاً شبیه ویندوز نیست.

واکنش اولیه من این بود که احتمالاً آن‌ها فرصت کافی به لینوکس مینت نداده‌اند. بنابراین با یکی از دوستانم که در کار با مینت مشکل داشت، مدتی کار کردم و نحوه استفاده واقعی او از سیستم را زیر نظر گرفتم. در نهایت به این نتیجه رسیدم که حق با او بوده است. لینوکس مینت واقعاً جایگزین کاملی برای ویندوز نیست. در ادامه‌ی این مقاله‌ی سیاره‌ی آی‌تی، سه مشکل اصلی را بررسی می‌کنیم که هنگام استفاده از لینوکس مینت با ذهنیت و روش کار ویندوزی، بیشتر از همه خودشان را نشان می‌دهند.