کابل‌های USB-C از نظر ظاهری تقریباً یکسان هستند، اما قابلیت‌های آن‌ها می‌تواند تفاوت زیادی داشته باشد. ممکن است یک کابل فقط برای شارژ مناسب باشد، کابل دیگری از انتقال داده با سرعت پایین پشتیبانی کند و کابل دیگری بتواند هم شارژ سریع و هم انتقال داده پرسرعت و خروجی تصویر را ارائه دهد.

دلیل اصلی این سردرگمی این است که USB-C نام نوع کانکتور است و به‌تنهایی سرعت انتقال داده یا توان شارژ کابل را مشخص نمی‌کند. استانداردهایی مانند USB 2.0، USB 3.2، USB4 و USB Power Delivery قابلیت‌های جداگانه‌ای هستند که می‌توانند در یک کابل USB-C وجود داشته باشند.

کابل‌های USB C از نظر راحتی و کاربردپذیری یکی از بهترین استانداردهای اتصال امروزی هستند؛ اما عبارت USB C به‌تنهایی هیچ اطلاعات دقیقی درباره سرعت انتقال داده یا توان شارژ یا پشتیبانی از تصویر ارائه نمی‌دهد. USB-IF نیز تأکید می‌کند که USB C خود یک نوع کانکتور و استاندارد کابل است و نباید آن را با USB 3.2 یا USB4 یا USB Power Delivery یکسان دانست.

کابل‌های بلند USB C نیز همین مشکل را دارند. طول ۱۰ فوت یا حدود ۳ متر ممکن است روی کاغذ بسیار کاربردی به نظر برسد، اما افزایش طول کابل می‌تواند روی سرعت انتقال داده و توان شارژ و انتقال تصویر تأثیر بگذارد. در ادامه شش مشکل مهم این کابل‌ها را بررسی می‌کنیم.

هدف از طراحی USB این بود که یک رابط استاندارد و همه‌منظوره برای تأمین برق و اتصال دستگاه‌های الکترونیکی ایجاد شود، اما در عمل این استاندارد آن‌قدرها هم ساده نیست. برای نمونه، USB A شامل چندین استاندارد مختلف با سرعت‌های متفاوت است، در حالی که تقریباً همه پورت‌ها از نظر ظاهری شبیه یکدیگر هستند.

با وجود اینکه USB-C به استاندارد جدید تبدیل شده است، پورت‌های USB A همچنان به‌طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرند. جالب اینکه با وجود چندین دهه حضور این پورت‌ها در بازار، هنوز هم باید بدانید کدام پورت را برای هر دستگاه انتخاب کنید. اینجاست که رنگ‌بندی پورت‌های USB اهمیت پیدا می‌کند.

در ادامه مقاله با مفهوم رنگ پورت‌های USB که روی مادربورد کامپیوتر و روی لپ‌تاپ‌ها دیده می‌شود، آشنا می‌شویم و حالت‌های مرسوم و استاندارد را بررسی می‌کنیم. با سیاره‌ی آی‌تی همراه باشید.