Fast Startup معمولاً یکی از اولین قابلیت‌هایی است که هنگام نگرانی درباره فرسودگی SSD به آن اشاره می‌شود. دلیلش هم مشخص است؛ ویندوز برای این قابلیت از فایل hiberfil.sys استفاده می‌کند که ممکن است چندین گیگابایت از فضای درایو را اشغال کند. هنگام خاموش کردن سیستم، ویندوز ابتدا نشست کاربر را می‌بندد و سپس وضعیت کرنل و درایورهای بارگذاری‌شده را در این فایل ذخیره می‌کند تا بوت بعدی سریع‌تر انجام شود.

با این حال، بزرگ بودن hiberfil.sys به این معنی نیست که Fast Startup بیشترین میزان نوشتن را روی SSD ایجاد می‌کند. فعالیت‌هایی مانند Hibernate کامل، ایندکس‌سازی گسترده فایل‌ها، نصب آپدیت‌های ویندوز، همگام‌سازی حجم زیادی از فایل‌های OneDrive و استفاده سنگین از فایل پیجینگ می‌توانند در شرایط خاص حجم بسیار بیشتری از عملیات نوشتن را به SSD تحمیل کنند.

در نتیجه، اگر هدف کاهش نوشتن روی SSD و بررسی علت فعالیت بالای دیسک است، بهتر است قبل از غیرفعال کردن Fast Startup سراغ این فرایندها بروید.

اگر از روزهای ابتدایی ورود SSDها به بازار به خاطر داشته باشید؛ زمانی که اولین کاربران با شجاعت تصمیم گرفتند درایو سیستم خود را با SSD جایگزین کنند و از فناوری امتحان‌پس‌داده هارددیسک‌های مکانیکی فاصله بگیرند، حتماً می‌دانید که چقدر از فرسوده‌شدن درایوهایمان می‌ترسیدیم.

البته این نگرانی کاملاً بی‌دلیل هم نبود. SSDهای اولیه بیشتر در معرض فرسودگی قرار داشتند و سیستم‌عامل‌های آن زمان نیز برای استفاده از این فناوری بهینه نشده بودند. از طرفی، فناوری کنترلر SSDها هم بسیاری از سازوکارهای حفاظتی پیشرفته‌ای را که امروزه در اختیار داریم، نداشت. بااین‌حال، در زمان نوشتن این مطلب، بزرگ‌ترین تهدید برای SSD شما اصلاً فرسودگی نیست. برای پی بردن به علت اصلی خرابی SSD و از دست رفتن فایل‌های مهم، با سیاره‌ی آی‌تی در ادامه‌ی مطلب همراه باشید.