بسیاری از روترها پیشنهاد میکنند برای شبکههای وایفای ۲.۴ گیگاهرتز و ۵ گیگاهرتز از یک نام شبکه مشترک استفاده شود. منطقی به نظر میرسد؛ چرا که در حالت ایدهآل، دستگاهها باید بتوانند بهصورت خودکار بهترین باند را انتخاب کنند.
اما در شبکه خانگی، همیشه این اتفاق بهدرستی رخ نمیدهد. جالب اینجاست که پنهان کردن شبکه سریعتر و بهتر ۵ گیگاهرتز، همان راهحلی است که شاید مشکل قطع و وصل شدن و کاهش سرعت اینترنت را حل کند! با سیارهی آیتی باشید تا با این ترفند جالب برای حل مشکلات شبکه آشنا شویم.
دستگاههایم باند اشتباه وایفای را انتخاب میکردند
یک نام شبکه مشترک، پیدا کردن مشکل را دشوار کرده بود
بیشتر روترها استفاده از یک نام وایفای برای هر دو باند ۲.۴ گیگاهرتز و ۵ گیگاهرتز را پیشنهاد میکنند. در تئوری، دستگاهها باید بتوانند بهترین باند را بهصورت خودکار انتخاب کنند.
اما در خانه من، این دستگاهها همیشه تصمیم درستی نمیگرفتند. پنهان کردن شبکه ۵ گیگاهرتز در نگاه اول کمی غیرمنطقی به نظر میرسد، اما فقط تا زمانی که مشخص شود دستگاهها پیش از آن چه رفتاری داشتند.
وقتی هر دو باند از یک نام شبکه استفاده میکردند، از بیرون همهچیز عادی به نظر میرسید. گوشی، کتابخوان کیندل، لپتاپ و تلویزیون همگی یک شبکه مشابه را نمایش میدادند، اما راه مشخصی برای فهمیدن اینکه واقعاً از باند ۲.۴ گیگاهرتز استفاده میکنند یا ۵ گیگاهرتز وجود نداشت. در حالی که تفاوت بین این دو باند میتواند بسیار زیاد باشد.
در نهایت مشخص شد بعضی از دستگاهها حتی زمانی که به اندازه کافی به روتر نزدیک بودند و میتوانستند از اتصال قدرتمند ۵ گیگاهرتز استفاده کنند، همچنان روی باند ۲.۴ گیگاهرتز باقی میماندند.
باند فرکانسی پایینتر برد بیشتری دارد و بهتر از دیوارها عبور میکند، بنابراین اغلب برای دستگاهها گزینه مطمئنتری به نظر میرسد. با این حال، سیگنال قویتر همیشه به معنای عملکرد بهتر نیست؛ در حالی که هدف اصلی من دستیابی به سرعت و پایداری بیشتر بود.
شرایط زمانی بدتر شد که شبکههای اطراف شروع به رقابت برای فضای محدود باند ۲.۴ گیگاهرتز کردند.
به همین دلیل، کاهشهای تصادفی سرعت و مشکلات اتصال بسیار سختتر قابل تشخیص بودند. آیکون وایفای همچنان تعداد کامل خطوط سیگنال را نشان میداد، اما این موضوع میتوانست گمراهکننده باشد. با وجود سیگنال کامل، دانلود، پخش آنلاین و انتقال فایل در شبکه محلی واقعاً عملکرد بسیار نامطلوبی داشتند.
پنهان کردن ۵ گیگاهرتز یک جداسازی کنترلشده ایجاد کرد
فقط دستگاههایی که تنظیم کرده بودم میتوانستند به آن متصل شوند
راهحل این بود که دیگر انتخاب باند را به مجموعه دستگاههای مختلفم واگذار نکنم. تصمیم گرفتم کنترل بیشتری روی این موضوع داشته باشم. باندها را جدا کردم، شبکه ۲.۴ گیگاهرتز را قابل مشاهده نگه داشتم و شبکه ۵ گیگاهرتز را پنهان کردم.
برای انجام این کار، وارد تنظیمات روتر شدم، پخش نام شبکه (SSID Broadcasting) برای شبکه ۵ گیگاهرتز را غیرفعال کردم و دستگاههای موردنظرم را بهصورت دستی به آن متصل کردم.
پس از انجام این تغییر، فقط دستگاههایی که نام دقیق شبکه پنهان و رمز عبور آن را داشتند میتوانستند به آن متصل شوند. لپتاپ، گوشی، تلویزیون و کنسول بازی من از قبل این اطلاعات را ذخیره کرده بودند، بنابراین میتوانستند بدون نمایش شبکه ۵ گیگاهرتز در فهرست معمول وایفای، دوباره به آن متصل شوند.
سایر دستگاهها نیز بهصورت طبیعی روی شبکه قابل مشاهده ۲.۴ گیگاهرتز قرار گرفتند. این کار راهی ساده برای اختصاص باند ۵ گیگاهرتز به دستگاههایی ایجاد کرد که واقعاً از آن بهره میبردند، در حالی که تجهیزات هوشمند خانگی و دستگاههایی که از روتر فاصله بیشتری داشتند، همچنان از باند بردبلندتر ۲.۴ گیگاهرتز استفاده کردند.
شبکه پنهان دقیقاً سریعتر نبود
سرعت بیشتر به دلیل باقی ماندن روی ۵ گیگاهرتز بود
با وجود این تغییر، این راهحل دقیقاً یک «افزایش سرعت» محسوب نمیشد. جداسازی تمیزتر باندها باعث شد بهبود عملکرد کاملاً مشخص باشد، اما خود شبکه پنهانشده هیچ قابلیت جادویی ایجاد نمیکرد.
خاموش کردن پخش SSID باعث افزایش قدرت سیگنال، عریضتر شدن کانال یا اضافه شدن پهنای باند بیشتر به شبکه ۵ گیگاهرتز نمیشود. دستگاههای من سریعتر شدند، چون سرانجام روی باندی باقی ماندند که میخواستم، نه اینکه مدام طبق تصمیم خودشان بین باندها جابهجا شوند. در واقع، من یک گلوگاه آزاردهنده را برطرف کردم، نه اینکه مستقیماً چیزی را «بهبود» داده باشم.
وقتی ۵ گیگاهرتز سیگنال قدرتمندی داشته باشد، تفاوت عملکرد میتواند بسیار چشمگیر باشد. این باند معمولاً فضای بیشتری برای فعالیت دارد، از کانالهای عریضتر پشتیبانی میکند و از بخش زیادی از شلوغی دائمی باند ۲.۴ گیگاهرتز دور میماند. البته این باند همیشه بهترین انتخاب نیست. دستگاهی که چند اتاق دورتر از روتر قرار دارد، ممکن است همچنان با ۲.۴ گیگاهرتز عملکرد بهتری داشته باشد. اما هدف اصلی همین است: امکان انتخاب باند مناسب برای هر دستگاه.
جدا کردن نام شبکهها روش بهتر است
میتوان بدون پنهان کردن هیچکدام از شبکهها، باندها را کنترل کرد
این سطح از کنترل مفید بود، اما پنهان کردن شبکه تنها راه رسیدن به آن نبود. روش بهتر این است که برای باندهای ۲.۴ گیگاهرتز و ۵ گیگاهرتز نامهای جداگانه تعیین شود؛ به عنوان مثال MyHomeNetwork و MyHomeNetwork 5.0.
با این روش، میتوان هر دستگاه را به باند موردنظر متصل کرد، بدون اینکه هنگام اضافه کردن یا بازنشانی یک دستگاه، هر بار نام یک SSID پنهان را بهصورت دستی وارد کرد.
برای انجام این تنظیم، وارد اپلیکیشن یا رابط وب روتر شوید، قابلیتهایی مانند Smart Connect یا Band Steering را غیرفعال کنید، سپس برای باندهای ۲.۴ گیگاهرتز و ۵ گیگاهرتز نامهای متفاوتی تعیین کنید. پس از ذخیره تغییرات، هر دستگاه را دوباره به باند موردنظر متصل کنید و نام شبکه قدیمی مشترک را از حافظه آنها حذف کنید تا دوباره به همان شبکه بازنگردند.
این کار عیبیابی را نیز بسیار سادهتر میکند. میتوانید بهسرعت ببینید هر دستگاه از کدام باند استفاده میکند، در صورت ضعیف بودن اتصال آن را تغییر دهید و از مشکلات سازگاری که گاهی در شبکههای وایفای پنهان ایجاد میشوند جلوگیری کنید.
بخش مهم، دانستن محل استفاده هر باند بود
در نهایت، پنهان کردن باند ۵ گیگاهرتز کمتر از داشتن یک برنامه مشخص برای مدیریت شبکه اهمیت داشت. گوشیها، لپتاپها، کنسولها و تلویزیونها زمانی که به اندازه کافی به روتر نزدیک بودند، روی باند سریعتر باقی ماندند؛ در حالی که تجهیزات هوشمند خانگی و دستگاههای دورتر از باند ۲.۴ گیگاهرتز استفاده کردند.
راه دیگری که برای مرتبسازی اتصالها انجام دادم، تهیه نقشهای از شبکه خانگی بود که به پیدا کردن دستگاههایی که حتی به خاطر نداشتم راهاندازی کردهام نیز کمک کرد.
سیارهی آیتی